به سوي وين
فردای آن مجدداً به شهر ونیز برگشتیم تا قسمتهایی را که دیروز موفق به دیدنش نشده بودیم، ببینیم. در حین بازدید از شهر وضعیت ظاهری زنان غربی و نحوه آرایش آنان توجه مرا به خود جلب کرد.
حداکثر آرایشی که در چهره آنها میتوانستی ببینی در ناحیه ابروها بود. از دماغها و گونهها و چشمهای اصلاحشده با جراحی پلاستیک و... خبری نبود و حداکثر زیور آلاتی که با خود داشتند به حلقهای در دست و گوشوارههایی در گوش ختم میشد. البته تصور میکنم زنان غربی به اندازه کافی در نحوه پوشش خود قدرت نمایش و خودنمایی داشتند لذا ضرورتی نداشت که مانند زنهای ایرانی تمامی پتانسیل و نیروی خود را صرفاً بر روی قرص صورت خود متمرکز کنند.
زمان خروج ما از ونیز فرا میرسد. قبل از آنکه همسفران در کنار اتوبوس جمع شوند، پلیس ایتالیا با چندین دستگاه خودرو، اطراف اتوبوس منتظر ماست و جالب اینکه لیست اسامی ما نیز در دستش است. ساعتی را منتظر میشویم تا تمامی دوستان از راه برسند و پلیس ایتالیا پاسپورتهای آنان را چک و بررسی کند و مطمئن شود که تمامی ما در حال خارج شدن از ایتالیا هستیم و هیچ کدامدر ایتالیا باقی نماندهایم.
مقصد بعدی ما کشور اتریش است و هفت روز در پایتخت آن، شهر وین، باقی خواهیم ماند. جادههای
ایتالیا- اتریش از کنار کوههای آلپ میگذرد اما شما کمترین پستی و بلندی را در مسیر جادهای بین دو کشور میبینید. به لطف تونلهای چندین کیلومتری و مجهز که از زیر کوههای آلپ میگذرد، مسیر ایتالیا به اتریش بدون کمترین مشکلی و در 7-6 ساعت طی میشود. این در حالی است که اگر چنین تونلهایی در مسیر حفر نشده بود یقیناً این مسافت را کمتر 17-16 ساعت نمیتوانستیم طی کنیم
اقامت در وين
اگر روزی بخواهیم از ایران خارج شوم و کشوری را برای اقامت انتخاب کنم، آن سرزمین کشوری جز اتریش و آن هم شهر وین نخواهد بود.
اقامت یک هفتهای در شهر زیبا، آرام و منظم وین فرصت خوبی برای آشنا شدن با مردم آلماني زبان اتریش بود.
وین حدود یک میلیون و ششصد هزار نفر را در خود جای داده و اکثراً ساکنان آن انگلیسی را به خوبی میدانستند اما به آلمانی سخن میگفتند و صد البته فکر میکردند! ارتفاعات ساختمانهای وین همه به یک اندازه بود و اکثر ساختمانها از سه الی چهار طبقه بیشتر اوج نگرفته بودند.
رایزن فرهنگی ایران در وین و سفیر ایران در آن کشور قبل از ورود ما به وین و طبق هماهنگیهایی که از قبل با آنان صورت گرفته بود، یکی از سالنهای مرکز امام علی را آماده تا در چندین روز اقامتمان در وین در آنجا ساکن باشیم و نخواهیم هزینه هتل یا کمپ را متقبل شویم. مرکز امام علی در وین از جمله مراکز دینی و اسلامی است که هزینههای آن را دولت جمهوری اسلامی میدهد و تحت نظر رایزن فرهنگی ایران در آنجا اداره میشود. ساختمانی که کمتر شبیه مساجد است و معماری آن بیشتر به همان ساختمانهای شهر وین شبیه است و هر روز غروب نماز مغرب و عشاء در آن برگزار میشود. دعای کمیل و دعای توسل و برخی جشنها و مراسمهای مذهبی نیز از جمله برنامههایی است که در فواصل مختلف زمانی در این مرکز اجرا میشد. شرکتکنندگان در نمازهای روزانه را مسلمانانی از ایران و افغانستان و پاکستان و برخی کشورهای دیگر اسلامی تشکیل میدادند اما به خاطر فضای حکومتی اين مرکز، ایرانیهای مقیم وین کمتر به آنجا تردد داشته و عمده ایرانیهایی هم که در مرکز حاضر میشدند به نوعی وابستگان و آشنایان شخصیتها و مسؤولان سیاسی و فرهنگی ایران بودند .